Statement by Iran Labour Confederation - Abroad / کنفدراسیون کار ایران - خارج از کشور on the Ongoing War and the Urgency of Revolutionary Action

 

Statement by Iran Labour Confederation - Abroad / کنفدراسیون کار ایران - خارج از کشور on the Ongoing War and the Urgency of Revolutionary Action

 Statement sourced from here

The killing of Ali Khamenei, alongside a number of senior figures from the IRGC and the ruling apparatus, is an exceptional development in Iran’s current trajectory. It is a decisive blow to the heart of the repression machine and the backbone of the Islamic Republic. For millions in Iran, the death of a man who for decades symbolised massacre, suppression, poverty, militarism, and rule through blood has triggered a moment of release — a mix of long-contained rage and explosive relief.

People’s presence in the streets and the broader social reaction reveal the depth of hatred that years of crime and slaughter have accumulated inside society.

This is not joy in war. It is not joy in bombardment or in the killing of children. It is not joy in foreign intervention. It is the grim relief of seeing cracks appear in a monster that only two months ago, in Dey, drenched the country in blood — gunning down and crushing tens of thousands and turning society into an ocean of grief and anger.

The people who are breathing today are the same people who yesterday were beaten, shot, and thrown into prisons.

Still, we must state the reality plainly: this blow to the top of the state has taken place within a war launched from above and outside the people’s will. A war that threatens lives, turns cities into zones of death, and seeks to paralyse society through fear and ruin.

The United States and Israel have played a direct role through their military attacks, and they must be condemned unconditionally. No “rescue” narrative and no “defensive” framing can launder the killing of civilians.

At the same time, it must be said clearly: the Islamic Republic and the IRGC are not the victims of this war, they are among its principal architects. A state that for years has used society as a shield for its military and nuclear projects is now paying the price for those policies through internal collapse.

Khamenei’s death does not mean the crisis is over, but it does show unmistakably that this system can no longer reproduce its former authority. A structure whose leader has been removed, which is now at war, and which faces a society saturated with anger and hatred has entered a phase of irreversible instability.

We must also be alert to a crucial fact: a rupture at the top does not automatically mean the people’s will is being realised. It is precisely in moments like this that projects designed to contain society become active, “controlled transition,” reshuffling of elites, and the promotion of top-down alternatives meant to hijack the revolution and take the direction of events out of the people’s hands.

Backroom deals, reproducing the same structure with a new face, or imposing client governments under the slogans of “stability” and “transition” are all attempts to neutralise revolutionary momentum and block direct popular power. These scenarios do not represent the end of the Islamic Republic; they represent the continuation of the same repressive order in a new form. The only force capable of blocking this outcome is independent, nationwide, bottom-up organisation.

In a moment like this, the central question is not merely “opposition to war.” The real question is whether society can consciously use the opening created by the rupture at the top to advance revolutionary overthrow. War is meant to frighten society and suspend the revolution; the people’s answer must be to rebuild and organise their social power right in the middle of this crisis.

Workers, wage earners, youth, women, and all social forces must understand one basic truth: no foreign power is going to deliver freedom. The only force that can bring this system down for good is an organised society. Joining existing social organisations, strengthening independent labour organisations, and building councils, local committees, and mutual-aid networks is not a “choice” today — it is an urgent necessity, both to protect human lives under wartime conditions and to take collective control of society’s future.

The Islamic Republic is wounded and unstable. This is not a moment for spectatorship or hesitation; it is a moment for action. The real end of this war will not come through agreements between states, but through the revolutionary overthrow of an order that has turned life itself into a field of death.

We call on people worldwide, labour movements, and freedom-loving forces to stand with the people of Iran — not with states and war machines. Real solidarity means supporting the people’s right to overthrow the Islamic Republic and to build an order that is humane, free, and equal.

The struggle has entered a new stage. Repression has cracked, fear has been shaken, and the possibility of advancing has opened. A society that has paid so much in blood has the right — and the duty — to build its own future.

Iran Labour Confederation – Abroad 

 

  تحولات ایران است. این اتفاق، ضربه‌ای تعیین‌کننده به قلب ساختار سرکوب و ستون فقرات جمهوری اسلامی است. مرگ کسی که دهه‌ها نماد کشتار، سرکوب، فقر، جنگ‌طلبی و حکومت با خون بود، برای میلیون‌ها نفر در ایران، لحظه‌ای از رهایی، خشمِ فروخورده و شادی انفجاری بوده است. حضور مردم در خیابان‌ها و واکنش‌های اجتماعی، بیانگر عمق نفرتی است که جمهوری اسلامی طی سال‌ها جنایت و کشتار در دل جامعه انباشته کرده است.

این شادی، شادیِ جنگ نیست. شادیِ بمباران و مرگ کودکان نیست. شادیِ دخالت قدرت‌های خارجی نیست. این شادی، شادیِ دیدن ترک برداشتن هیولایی است که همین دو ماه پیش، در دی‌ماه، با گلوله و سرکوب ده‌ها هزار انسان را به خاک و خون کشید و جامعه را به دریایی از داغ و خشم بدل کرد. مردمی که امروز نفس می‌کشند، همان‌هایی هستند که دیروز زیر باتوم، گلوله و زندان له شدند.

با این‌همه، واقعیت را باید بی‌پرده گفت: این ضربه به رأس حکومت، در دل جنگی رخ داده که از بالا و خارج از اراده مردم آغاز شده است. جنگی که جان انسان‌ها را تهدید می‌کند، شهرها را به میدان مرگ می‌کشاند و می‌کوشد جامعه را زیر سایه ترس و ویرانی فلج کند. آمریکا و اسرائیل با حملات نظامی خود در این جنگ نقش مستقیم دارند و باید بی‌قید و شرط محکوم شوند. هیچ روایت «نجات‌بخش» یا «دفاعی» نمی‌تواند کشتار مردم را تطهیر کند.

اما هم‌زمان باید تأکید کرد: جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران، نه قربانی این جنگ، بلکه از معماران اصلی آن‌اند. حکومتی که سال‌ها جامعه را سپر پروژه‌های نظامی و هسته‌ای خود کرده، امروز بهای همان سیاست‌ها را با فروپاشی از درون می‌پردازد. مرگ خامنه‌ای به‌معنای پایان بحران نیست، اما به‌روشنی نشان می‌دهد که این حکومت دیگر توان بازتولید اقتدار پیشین را ندارد. ساختاری که رهبرش حذف شده، درگیر جنگ است و با جامعه‌ای سرشار از خشم و نفرت روبه‌روست، وارد مرحله‌ای از بی‌ثباتی برگشت‌ناپذیر شده است.

هم‌زمان باید هوشیار بود که شکاف در رأس قدرت، لزوماً به‌معنای تحقق اراده مردم نیست. درست در چنین لحظاتی است که پروژه‌های مهار جامعه فعال می‌شوند: «گذار کنترل‌شده»، جابه‌جایی مهره‌ها و لانسه‌کردن آلترناتیوهایی از بالا که قرار است انقلاب را مصادره و مسیر تحولات را از دست مردم خارج کنند. توافق‌های پشت‌پرده، بازتولید همان ساختار با چهره‌ای جدید، یا تحمیل دولت‌هایی دست‌نشانده تحت عنوان «ثبات» و «گذار»، همگی تلاش‌هایی برای مهار انقلاب و جلوگیری از اعمال اراده مستقیم مردم‌اند. این سناریوها، نه پایان جمهوری اسلامی، بلکه تداوم همان نظم سرکوبگر در شکلی دیگر است.

تنها نیرویی که می‌تواند این روند را خنثی کند، سازمان‌یابی مستقل، سراسری و از پایین جامعه است.

در چنین لحظه‌ای، مسئله اصلی جامعه فقط «مخالفت با جنگ» نیست. مسئله، استفاده آگاهانه از شکاف ایجادشده برای پیش‌برد سرنگونی انقلابی است. جنگ قرار است جامعه را بترساند و انقلاب را معلق کند؛ پاسخ مردم باید این باشد که درست در دل این بحران، قدرت اجتماعی خود را بازسازی و سازمان دهد.

طبقه کارگر، مزدبگیران، جوانان، زنان و همه نیروهای اجتماعی باید بدانند که هیچ نیروی خارجی قرار نیست آزادی را به ارمغان بیاورد. تنها نیرویی که می‌تواند این حکومت را برای همیشه به زیر بکشد، جامعه‌ای سازمان‌یافته است. پیوستن به تشکل‌های اجتماعی موجود، تقویت تشکل‌های مستقل کارگری، و ایجاد شوراها، کمیته‌های محلی و شبکه‌های همیاری، امروز نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت فوری است؛ هم برای حفاظت از جان انسان‌ها در شرایط جنگی و هم برای به‌دست‌گرفتن سرنوشت جامعه.

جمهوری اسلامی زخمی و متزلزل است. این لحظه، لحظه تماشا و تعلیق نیست، لحظه اقدام است. پایان واقعی جنگ، نه در توافق دولت‌ها، بلکه در سرنگونی انقلابی نظمی رقم می‌خورد که زندگی را به میدان مرگ تبدیل کرده است.

ما از مردم جهان، جنبش‌های کارگری و نیروهای آزادی‌خواه می‌خواهیم که در کنار مردم ایران بایستند؛ نه در کنار دولت‌ها و ماشین‌های جنگی. حمایت واقعی، حمایت از حق مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و ساختن نظمی انسانی، آزاد و برابر است.

مبارزه وارد مرحله‌ای تازه شده است. سرکوب ترک برداشته، ترس شکسته و امکان پیش‌روی گشوده شده است. جامعه‌ای که این همه خون داده، حق دارد و باید آینده را خودش بسازد.

کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور
۱۰ اسفند ۱۴۰۴
اشتراک بگذار: