Wednesday, 4 August 2021

John Reed's Insurgent Mexico

 


 

 This edition has a lot of typographical errors which can at times make reading difficult. Overall its an interesting read, its essentially a series of diary entries, so its not very useful for plotting the military campaigns of the Revolution or the wider political context. But on the other hand, it is an excellent introduction to several Mexican revolutionaries as human beings rather than icons.

From ex-peon irregulars up to Pancho Villa and Caranza. In particular, I found the account of Reed's sole meeting with Caranza fascinating, for the first time I've seen evidence of the turbulent emotions the cold and calculating Constitutionalist leader possessed.

 

 "The killing of Benton was due to a vicious attack on Villa by an enemy of the Revolutionists," roared the First Chief, speaking louder and louder and more rapidly; "and England, the bully of the world, finds herself unable to deal with us unless she humiliates herself by sending a representative to the Constitutionalists; so she tried to use the United States as a cat's paw. More shame to the United States," he cried, shaking his fists, "that she allowed herself to join with these infamous Powers!"

 "I tell you that, if the United States intervenes in Mexico upon this petty excuse, intervention will not accomplish what it thinks, but will provoke a war which, besides its own consequences, will deepen a profound hatred between the United States and the whole of Latin America, a hatred which will endanger the entire political future of the United States!"

 Reed described the countryside and the people vividly, though the political content was surprisingly light, though perhaps that was an unfair impression since the first book by Reed I ever read was Ten Days that Shook the World, his journalistic record of the early days of the Russian Revolution and his constant encounters with committed party men and intellectuals.

 Mainly a series of interesting anecdotes about social conditions, clashes of personality and some occasional combat reports.

 

 

 

Tuesday, 27 July 2021

Wilhelm Liebknecht on War & Revolution a translation

 


 

So its probably noticeable that the productivity on this blog has slowed considerably recently, and much of the focus has shifted to translations from Esperanto and its working class archives.  Apologies to any readers not in favour of this redirection. But I assure you the translations of brief articles and letters were leading to something. I've been able to translate several more substantial works that to the best of my knowledge have never appeared in English, including works by some prominent (at least in their day) socialist activists from multiple tendencies. I've decided to seriously consider publishing them in one form or another, and have made some progress with some very nice people. So far though, most of those projects are still being worked out, so there is still some chance of delays or unforeseen obstacles.

Though I'm happy to state that at least one project has been published and can be sent directly to your device of choice.


On Offence and Defence; a Speech on War & Revolution is my translation of a speech by the Socialist leader Wilhelm Liebknecht, recorded in the 1870s in the aftermath of the Paris Commune. It attacks nationalism, militarism and instead urges social revolution. It also expands into a general denouncement of industrial capitalism and rebukes many of the common anti-socialist talking points. It's aged rather well, all things considered. Please consider reading it if you're interested in political history and speech craft.

Thursday, 22 July 2021

M. Ĵ. Perlow : Usona Socialista Movado - The American Socialist Movement

 

M. Ĵ. Perlow : Usona Socialista Movado



de M. Ĵ. Perlow
(Daŭrigo)


Workers Party of America (Laborista Partio de Ameriko). - En Septembro 1919, organiziĝis du Komunistaj Partioj. Dum malpli ol kvar monatoj, ili libere propagandis por Komunismo. La unuan de Januaro 1920, la registaro per invado detruis la Komunistajn Partiojn, kaj oni deklaris la Komunismon kontraŭleĝa.


Ĉar laŭleĝan komunistan laboron oni ne povis fari, tial organiziĝis la kaŝitaj Komunistaj Partioj. Ĉi-lastaj estis ĝenataj en sia propagando, ĉar ili ne povis tuŝi multe da laboristoj. Por sukcese propagandi la Komunismon, unu el la kaŝitaj Komunistaj Partioj starigis laŭleĝe organizaĵon sub la nomo "Amerika Laborista Asocio", kiu staris sub la kontrolo de l’kaŝita K.P. kaj propagandis la Komunismon sub la nomo : "revolucia Socialismo". Samtempe la maldekstraj anoj de Socialist-Partio starigis novan organizaĵon sub la nomo : "Workers Council" (Laborist-Konsilantaro), kaj oni komencis agitadon por malkaŝita Komunista Partio. El ĉi-du organizaĵoj kaj aliaj Socialist-grupoj estiĝis la "Laboristar-Partio de Ameriko".


La unua nacia Kongreso okazis en New York je la 24, 25, 26 de decembro 1921. Cent kaj dekkvin delegitoj ĉeestis, kiuj reprezentis organizaĵojn el proksimume ĉiuj ŝtatoj de la Unuiĝo.


"Workers Party" (Laborista Partio) estas la Komunista Partio de Usono, ĝia celado estas "Eduki kaj organizi la laboristan klason por forigi la Kapitalismon, kaj fondi la Laborist-Respublikon".


"W.P." konsistas el 16 laŭlingvaj sekcioj, kunigitaj en la nacia organizaĵo.


La nombro de la "W.P."-anoj estas 20 000, kaj nur 10% estas anglalingvanoj.


La partio eldonas 9 ĉiutagajn gazetojn en fremdaj lingvoj kaj 18 ĉiusemajnajn kaj monatajn eldonaĵojn en anglaj kaj fremdaj lingvoj. La oficiala gazeto de "W.P." estas la ĉiusemajna "The Worker" (La laboristo).


La agad-sekretario estas C. E. Ruthenberg, kaj la sidejo ĉe 799 Brodway, Room 405, New Jork, City, N. Y. U.S.A.



La "I.W.W." (La Industriaj Laboristoj de l’ Mondo)


El la historio de l’"I.W.W.". — En la aŭtuno 1904, ses aktivaj gvidantoj de la revolucia laborista movado kunvenis kaj, post interŝanĝo de opinioj kaj diskutado pri vivkondiĉoj de la tiama laboristaro Usona, ili decidis kunvoki pli grandan kunvenon.


Al 36 individuoj, kiu estis aktivaj en radikalaj laboristaj organizaĵoj en la Socialistpolitika movado en Usono, estis senditaj invitoj, por kunveni sekrete en Chicago, je la dua de januaro 1905.


Je la fiksita dato la konferenco malfermiĝis kun 30 ĉeestantoj, ellaboris la Industrian Unuiĝdeklaracion kiu porvokis kunvenon en urbo Chicago, ke la 27 junio 1905 en la intenco formi organizaĵon konforme al la principoj deklaritaj en la deklaracio.


Tiu tria kunveno malfermiĝis kun 186 delegitoj el 34 Ŝtatoj, distriktoj, naciaj kaj lokaj organizaĵoj, kiuj kune reprezentis ĉirkaŭ 90 000 anojn,. Kaj tie la "I.W.W." naskiĝis.


La "I.W.W." estas klasbatala organizaĵo, kiu laboras por forigi la kapitalismon kaj starigi Industrian Komunistan Socion. Ja, la "I.W.W." ne kredas je politika batalado, sed nur je ekonomia, kaj tial la formo de organizaĵo de "I.W.W." estas laŭindustria. "I.W.W." kredas, ke nur unu granda unuiĝo de ĉiuj laboristoj organizitaj laŭ Industrioj povas detrui la Kapitalistan Socion.


La Principoj de "I.W.W." — La laborista klaso kaj la mastra klaso havas nenion komunan. Inter ili ne povas esti paco tiel longe ĝis malsato kaj mizero ekzistas ĉe milionoj da laborantoj dum bonstatas eta malplimulto da mastroj.


Inter ĉi-du klasoj batalado nepriĝos ĝis la tutmonda laboristaro organiziĝos kiel klaso, ekprenos la teron kaj maŝinaron kaj forigos la salajrosistemon.


Pro la centralizigo de la industrioj la metiunuiĝo fariĝas senpova batalilo kontraŭ la ĉiam kreskanta povo de la posedanta klaso. La metiunuiĝo kreas kondiĉaron kiu, en la sama industrio ebligas tion, ke iu parto el la laboristaro domaĝas alian parton en la porsalajra batalo. Krom tio la metiunuiĝo ebligas al la mastro erarigi la laboristojn en la kredo, ke la labor-klaso havas komunan intereson kun la majstro-klaso.


Ĉi tiu situacio estas ŝanĝenda. La intereso de la laboristaro devas esti subtenata, kaj povas esti nur per organiz-formo tia, ke ĝia anaro en iu ajn industrio (aŭ en ĉiuj industrioj, se estas necesa) povu ĉesi laboron kiam unu striko aŭ lokaŭto ekiĝas en iu ajn industrifako. Tia amasa movado malpliigas la riskojn de la strikantoj kaj perturbas la batalplanojn de la mastroklaso.


Anstataŭ la konservativan deziron "bona salajro por bona laboro", ni devas surskribi sur nian standardon la revolucian postulon "For la salajrismon !".


La historia misio de la laboristklaso estas forigi la kapitalismon. La produktanta armeo devas esti organizita, ne nur por la ĉiutaga batalo kontraŭ kapitalistoj, sed ankaŭ por daŭrigi la produktadon, kiam la kapitalismo estos renversita... Organizita industrie, la laborklaso formu la strukturon ekonomian de la socio fondota.

* * *


De ĝia komenco, de ĝia naskiĝo ĝis hodiaŭ, I.W.W. estas persekutata, kaj ĝia suferplena historio jam famiĝis tra la mondo. Ne estas eble elkalkuli ĉiujn krimojn faritajn kontraŭ I.W.W. Sed, kiel ilustraĵon mi nur citu kelkajn : En la jaro 1912, en la urbo Lawrence (Mass.), dum la teksindustria striko, ĉirkaŭ 900 I.W.W-anoj estis malliberigitaj. En la jaroj 1912-1913, 1800 estas enkarcerigitaj okaze de la teksindustria striko en PatersonN.Ĵ. En 1918 en Bisbee, Ariz. 1164 laboristoj, plejmulte el ili anoj de de I.W.W., estis perforte ekzilitaj kaj dum la milito 1327 anoj de I.W.W. estis malliberigitaj.


Gudroŝmiro, plumizo, torturoj de la lango kaj eĉ ellangigo, batado... jen kelkaj el la korpaj turmentoj faritaj de la policistoj usonaj sur la I.W.W.-anojn. Kaj tio ne sufiĉas : ilia havaĵo estas konfiskita, ĉia civit-kaj memdefenda rajtoj deprenitaj, kaj fine enkarcerigo aŭ ekzilo ktp. ktp.


La nuna stato de I.W.W. — La nombro de I.W.W.-anoj estas pli ol 50 000. Sed pli ol unu kaj duonmiliono da membrokartoj estas eldonitaj. La anaro de I.W.W. konsistas el migrantaj laboristoj : segistoj, agrikulturistoj, konstruistoj, martransportistoj, metallaboristoj, teksistoj kaj fervojistoj.


La I.W.W. konsistas el 29 Industriaj Unuiĝoj. Ili estas : Fako de Terkulturo, kvar industriaj Unuiĝoj ; fako de Konstruo, tri industriaj Unuiĝoj ; fakoj de Minejoj, tri industriaj Unuiĝoj ; fako de Fabrikado kaj Ĝenerala Transportado, kvin industriaj Unuiĝoj ; fako de Publika Servo, ses industriaj Unuiĝoj.


La leĝfaranta organaro de I.W.W. estas la ĝenerala kunveno, la Industri-Unuiĝaj kunvenoj kaj la Industridistriktaj kunvenoj.


La administra organaro de I.W.W. estas la Ĝenerala Administrularo, la ĝenerala Sekretario-Kasisto kaj la Sekretarioj de la Industri-Unuiĝoj.


La nunaj eldonaĵoj de I.W.W. estas dudek ĉiusemajnaj gazetoj (kiuj estas eldonataj en angla kaj fremdaj lingvoj) kaj ankaŭ ĉiumonataj bultenoj de Industriaj Unuiĝoj.


La Sidejo de I.W.W. estas :

1001 W. Madison Str., Chicago, ill. U.S.A.


El Sennacieca Revuo, 1923, p9-10


The American Socialist Movement

Workers Party of America: Two Communist parties were founded in September 1919. They freely propagandised for Communism for less than four months. In January 1920 the Government struck and broke up the parties and declared communism illegal.

Since legal Communist work could not be done clandestine communist parties were organised. The latter were embarrassed because their propaganda couldn't reach many workers. In order to successfully promote communism one of the clandestine parties organised a legal organisation under the name "American Workers Association" which is was under the control of a hidden Communist party group and promoted communism using the name "Revolutionary Socialism". At the same time left wing members of the Socialist party formed a new group called "Workers Council" and began agitating for an openly Communist party. From these two organisations and other socialist groups came the Workers Party of America.

The first congress took place in New York in 24, 25, 26 of December 1921. 114 delegates attended, representing organisations from nearly every state in the Union. 

"Workers Party is the communist party of the USA, its goal is to educate and organise the working class to abolish capitalism and to establish the workers republic".

The WP consists of 16 sections divided by language, united in a national organisation.

The number of members is 20,000 with only 10% being English speakers.

The party publishes 9 daily newspapers in foreign languages, and 18 weekly and monthly newspapers in English and foreign languages. The official newspaper of the party is The Worker.

The acting Secretary is C.E. Ruthenberg and its offices are at 799 Broadway, Room 405, New York City.

The IWW (Industrial Workers of the World)  

From the history of the IWW,
In the Autumn of 1904 six leading activists of the revolutionary workers movement met up, and after an exchange of opinions and discussions on the living conditions for the working class in America at the time, they reached a decision to host a larger meeting.

Invitations were sent out to 36 individuals who were active in radical workers organisations within the socialist political movement to met secretly in Chicago on the 2nd of January 1905. 

On the fixed date the conference opened with 30 attendants, elaborated the Declaration of Industrial Unification which convened a meeting in the city of Chicago that on 27 if June 1905 with the intention of forming an organisation in accordance with the principles stated in the declaration.

This third meeting opened with 186 delegates from 34 state, district, national and local organisations, which together represented around 90,000 members and the I.W.W. was born.

The IWW is a class struggle organisation which works to abolish capitalism and to build an Industrial Communist Society. Its true that I.W.W. does not believe in political struggle, but only in the economic, and therefore the organisation of the IWW is by industry. The IWW believes that only One Big Union of all workers organised by industry can destroy Capitalist society. 

The Principles of the IWW - The working class and the employing class have nothing in common. There can be no peace so long as hunger and want are found among millions of workers while the few who make up the employing class have all the good things of life.

Between these two classes a struggle must go on until the workers of the world organise as a class, take possession of the earth and means of production, and abolish the wage system.

We find that the centring of the management of industries into fewer and fewer hands makes the trade unions unable to cope with the ever growing power of the employing class. The trade unions foster a state of affairs which allows one set of workers to be pitted against another set of workers in the same industry, thereby helping defeat one another in wage wars. Moreover, the trade unions aid the employing class to mislead the workers into the belief that the working class have interests in common with their employers.

These conditions can be changed and the interest of the working class upheld only by an organisation formed in such a way that all its members in any one industry, or in all industries if necessary, cease work whenever a strike or lockout is on in any department thereof, thus making an injury to one an injury to all.

Instead of the conservative motto, “A fair day’s wage for a fair day’s work,” we must inscribe on our banner the revolutionary watchword, “Abolition of the wage system.”

It is the historic mission of the working class to do away with capitalism. The army of production must be organised, not only for everyday struggle with capitalists, but also to carry on production when capitalism shall have been overthrown. By organising industrially we are forming the structure of the new society within the shell of the old.

***
From the beginning of its birth until today the IWW is persecuted and its history of suffering is famous throughout the world. It is not possible to calculate every crime committed against the IWW. But to illustrate I need only cite a few, in the city of Lawrence (Massachusetts) during the textile industry strike, around 900 IWW members were incarcerated. In the years 1912-13 1800 members were incarcerated during the textile strike in Paterson New Jersey. In 1918 in Bisbee Arizona, 1164 workers the majority of whom were IWW members, were forcibly deported. During the war 1327 IWW members were imprisoned.

Tarring and feathering, torture of the tongue, beating... these are some of the physical tortures inflicted by American police on members of the IWW. And that is not enough, their possessions are confiscated, all civil and self defence rights are taken away and finally imprisonment and exile, and so on. 

The present state of the IWW - The number of IWW members is above 50,000. But more than one and a half million membership cards have been printed. The membership of the IWW consists of immigrant workers: sawmill workers, farm workers, builders, longshoremen, metalworkers, weavers and railwaymen.

The IWW is made up of 29 industrial unions. They are: Agriculture; four industrial unions, Construction; three industrial unions, Mines; three industrial unions, Manufacturing and General Transportation; five industrial unions, Public Service; six industrial unions.

The legislature of the IWW are the General Meeting, the Industrial Association meetings and the Industrial District meetings. 

The administrative organ of the IWW is the General Administration, the Secretary-General Treasurer and the secretaries of the Industrial Unions.

The present publications of the IWW are twenty newspapers (in English and foreign languages) and monthly bulletins of the Industrial Unions.

The office of the IWW is at 1001 W.Madison Str Chicago Illinois, USA.

From the  Sennacieca Revuo, 1923, p9-10

translated into English by Reddebrek.

Wednesday, 7 July 2021

El Usono (1913) - From America

 

El Usono (1913)



La silkteksistoj en Paterson, N. J., perdis la strikon, kiun ili tiel kuraĝe bataladis 5 monatojn. La perdkaŭzo estis precipe la malsato kaj ĉar nur 5000 el la 25 000 strikantoj estis anoj de la I. W. W. La monhelpo por tiu longtempa striko ne povis sufiĉi kaj la nombro de kontraŭuloj estis superufiĉa ĉar, krom la kapitalistoj kun iliaj gardhundoj, la policistaĉoj, ankaŭ la nacia amerika federacio de l’ laboro ĝin kontraŭis. Ĉar la Usonanoj kontraŭas la teoriojn de la senpera agado kaj la sabotadon, kiujn la sindikatistoj tiel favoras, tiu striko nek havis la simpation ankaŭ de la Nov­-Jorkaj socialdemokrataj politikuloj kun iliaj gazetoj. Kvankam mankis la kunhelpo de tiuj, la I. W. W, grandiĝas kaj estas gajnonta ĉie inter la proletariaro. Kvankam tiu striko estas perdita, io estas gajnita : la solidareco, ĉar 15000 el 25000 strikantoj staris kuraĝe je la striko ĝis la malsatego ilin pelis repreni laborojn.


La I. W. W, ricevis gaston el Anglujo, k-don Tom Mann, kiu paroladis en la kunveno en Nov-Jorko, la 3an de Aŭgusto, ankaŭ kelkmiloj da laboristoj. Mann, fervora, radikale pensanta sindikatisto, paroladis interese kaj konvinke, pri la laboristaj aferoj en Anglujo, Aŭstralio, Sudafriko kaj Germanujo. Kvankam sesdekjarulo, li angle paroladis verve, altvoĉe kaj gestade kiel suditalano kaj tio helpis multe lin kompreni ankaŭ de ne anglaj homoj. Mann rekomendis al ni kunhelpi la I. W. W. sub Bill Haywood. Li parolados en kelkaj usonaj urboj.


Meze de Julio estis en vido alia granda striko de la 163 000 fervojistoj, servantaj 43 orientajn fervojajn kompaniojn ; sed la afero estis aranĝata ankaŭ la politikuloj en Washington, tial la grava striko ne okazis.


En Nov-Jorko nuntempe strikas la pluvmantelfaristoj, la lavisthelpantoj kaj la trikistoj, kiuj havas la helpon de la juda laborista unuiĝo, kaj ŝajnas ke ĉiuj el ili gajnos ion.


Granda skandalo okazis en Seattle, Wash., kie la ministro de la usona maristaro, Daniels, paroladis publike, kaj diris, ke la ruĝa standardo estas la malamiko de ĉi tiu lando kaj ke por ĝi ne estas loko ie. Tial la proksiman vesperon kelkaj ebriaj maristoj kuraĝiĝis kaj atakis la ruĝan standardon sur la stratangulo, kie paroladis socialisto, poste penetris perforte en la oficejo de la I. W. W. kaj de la socialista partio, disŝirante kaj rompante ĉion. En ilia soldata aŭ patriota ebrieco ili pasis ĉe la oficejo de la Salvation-Army, iu sankta armeo da piuloj, kaj malkonscie ankaŭ tie penetris, pecigante ĉion, kion ili trovis, ĝis fine ili rimarkis kelkajn bildetojn surskribitajn kun sanktaj sentencoj el la biblio kaj tial forkuris al la ŝipoj, bedaŭrante, ke ili faris lian blas­feman eraron. — Nun la socialistoj sendis gravan proteston al la registaro, sed neniu ĝis nun scias la respondon de la registaro.


Je brulado de la fabrikejo por infanaj vestaĵoj en Bing­hampton, N.-J., 65 laboristinoj perdis la vivon en fajro. Tio ankaŭ okazis antaŭ 3 jaroj en Nov-Jorko, kie la Triangula tolfabrikejo elbruliĝis je perdo de 143 homaj vivoj, kaj la fabrikestroj, kvankam kulpaj por la malsavo de la vivoj, estis senkulpigitaj de la Juĝistoj ; la sama okazos ĉe tiu brulado ; nur tie ĉi en ŝtato Nov-Jorko ekzistas nova metodo de la politiko. La regnestro Sulzer kontraŭas la plej potencan politikulon Murphy kaj faras lin responda pri la nuna brulado, ĉar li ne atentis laborinspekton, sed tio estas politika friponaĵo kaj ree neniu de la vunditaj survivantoj de tiu fajro aŭ la suferantaj patrinoj de la perditaj infanoj ricevos eĉ unu spesmilon por ĉi tiu neresponda perdo de homaj vivoj. - Nun la politikestro Murphy akuzas la regnestron Sulzer por subaĉeteco kaj trompa ŝtelaĉo. Ni radikaloj scias bone, ke ĉiuj iliaj burĝaj politikuloj estas subaĉeteblaj kaj eĉ ete ne miras se ili estis devigitaj puni la polican leŭtenanton Becker je morto kaj multajn aliajn policistojn eĉ senatoron Stillwell por subaĉetado. Ne nur en ŝtato de Nov-Jorko ili komencis trovi friponaĵojn ankaŭ en ŝtato de Illinois okazis subaĉetadoj
inter la politikuloj, kaj tiu ŝtato ŝajnas esti finance bankrota.


En San Francisko, Cal., la Ferrara moderna lernejo en­kondukis Esperanton sub instruado de samideano H. L. Gorham.


KLAJN.


El Internacia Socia Revuo, septembro 1913, p. 231-233.


From America

The Silk weavers of Paterson lost the strike that they had bravely fought for five months. The cause of the defeat was mainly hunger and that only 5,000 of the 25,000 strikers were members of the IWW, the support funds were not sufficient but the number of opponents were more than sufficient. Because apart from the capitalists and their guard dogs the police, the strike was also opposed by the national American Federation of Labor (AFL). The strike also failed to gain the sympathy of New York's Social Democratic politicians and their newspapers, since the American's did not support the tactics of direct action and sabotage favoured by the syndicalists. Despite the lack of support from them the IWW is growing and expanding amongst the proletariat everywhere. Despite losing this strike something else was won; the solidarity of between 15,000-25,000 striking workers who bravely stood by the strike until hunger forced them to return to work.

The IWW received a guest from England, Tom Mann, who spoke at the meeting in New York on the 3rd of August to several thousand workers. Mann, a fervent radical syndicalist theorist spoke with interest and conviction about the plight of workers in England, Australia, South Africa and Germany. Although sixty years old, he spoke in English with a loud voice and gestured like a southern Italian, this helped many in the audience who did not speak English well to understand him.  Mann recommended that we support the IWW under Bill Haywood, and will give further speeches in other cities.

The middle of July another great strike of 163,000 railway workers from 43 Eastern rail companies was in sight, but the issue was settled by politicians in Washington, so the strike did not occur. 

Presently in New York there are on going strikes by raincoat makers, laundry workers and knitters, these strikes are supported by the Jewish Labor Union, and it looks like all of them will gain something.

A big scandal happened in Seattle Washington, where the Secretary of State of the Navy, Daniels, spoke publicly and stated that the Red Flag was the enemy of every nation and should not be flown anywhere. This is why on that evening a group of drunken sailors feeling themselves brave attacked the red flag at the street corner where socialists give speeches, and then forced their way into the offices of the IWW and Socialist Party, and broke everything. In their militaristic or patriotic drunkenness they came across the offices of the Salvation Army -a pious army- and tore up everything they found until they came across some pictures inscribed with saintly passages from the bible, then they retreated to their ship and regretted their blasphemous error. Now the Socialists have sent an important protest to the United States government, but no one so far knows the government's response.

In Binghampton New Jersey, 65 women workers lost their lives during a fire at a factory for children's clothing. The same thing happened three years earlier in New York at the Triangle Shirtwaist factory fire that cost 143 human lives, and the factory owners despite their responsibility for the loss of human life were found not guilty by the judges; the same will happen at this burning, only that here in New York state there is a new method of politics. Governor Sulzer opposes the most powerful politician Murphy and holds him responsible for the fire because he ignored a labour inspection, but this is a political scam, and again none of the wounded survivors or the grieving mothers of the lost children will receive a cent from irresponsible lose of human life. Politician Murphy is now accusing Governor Sulzer of bribery and fraudulent theft. We radicals know full well that all bourgeois politicians can be bribed and would not be surprised if they had to condemn police lieutenant Becker to death and punish many other police officers or even Senator Stillwell for bribery. This isn't just happening in the state of New York, they are finding scams in the state of Illinois also, there are bribes amongst the politicians and the state appears to be financially bankrupt. 

In San Francisco California, the Ferrier Modern School has introduced Esperanto, taught by the Esperantist H.L. Gorham. 

KLAJN

Friday, 2 July 2021

FOB at Levante Pela Terra Protests in Brazil




O SIGA-CE-FOB também se fez presente no fechamento da ce 085 contra a pl490 e o marco temporal! Maracanaú - Ceará Pela auto determinação dos povos e pela rebelião em defesa da terra! #NAOAOMARCOTEMPORAL #TerraIndigenaFica #LevantePelaTerra SIGA-CE-FOB was also present at the closing of CE 085 against pl490 and the timeframe! Maracanaú - Ceará For the self-determination of the peoples and for the rebellion in defence of the land!

My Portuguese is very poor so the Portuguese language used is copy and pasted and or machine translated. To be brief currently in addition to the COVID disaster the Bolsonaro government is supporting attacks on indigenous Brazilians land rights carried out by big business including gold speculators. The Brazilian Indigenous movement has been fighting back and in solidarity the Federação das Organizações Sindicalistas Revolucionárias do Brasil (FOB) and others have been providing assistance. More information can be found on the FOB's website http://lutafob.org/ and the hashtag #LevantePelaTerra

Wednesday, 30 June 2021

Elizeo Rekluzo, scienculo kaj konscienculo - Elisée Reclus, Scientist and Conscientious Objector




 Neordinara scienculo


Elizeo Rekluzo estas netipa scienculo. Engels rigardis lin kiel nuran kompilinton : ĉar unuflanke tiu liberecana komunisto ŝajnis konkuranto de la marksistoj, kaj aliflanke li ne prezentis oficiale novan teorion : fakte, el la loko de la homo en la mondo li pli ĝuste proponis fari reinterpretadon,
kiu akceptas la plej novajn konojn kaj samtempe liajn liberecanajn
principojn, cele al integri ilin en filozofion de la vivo kaj agado. Pro tiu ne dogmema pritrakto, oni lin longtempe preteratentis ; liajn kontribuaĵojn nur freŝdate agnoskis la universitata medio, kvankam li ricevis oran medalon de la Pariza kaj Londona Geografiaj Societoj, fama en sia tempo pro sia impresa populariga verko (ĉirkaŭ 30 000 paĝoj), kaj verkisto de la unua plena traktaĵo pri fizika geografio.


En sia fako, kiu estis geografio, li ofte aspektas hodiaŭ pioniro de la socia
geografio, urba geografio, geopolitiko, geohistorio, geografio kaj ekologio de la
pejzaĝoj. Fakte li opiniis, ke en la historio de la socioj la Homon oni devas starigi kerne de la geografio (neniam liatempe iu faris tion) ; ke la Homo estas la ĉefa aganto de la Naturo, t.e. de la fizika mondo : tiu vidpundkto, heredanto de la Jarcento de la Klereco, do tre antropocentra,
kiu tamen nuntempe tre forte revigliĝas pro la nekontrolata potenco de
nia specio sur la planedo. Elizeo Rekluzo estas malpli ekologo ( t.e. ekologia scienculo), ol ekologiisto planedoskale konscienca ; do, oni povas konsideri lin
kvazaŭ pioniron de planedoskala pensado pri mediprotekto, de la defendo de la bestoj kaj de la aranĝo de la Naturo.


Ni atentigu pri plia scienca kontribuaĵo de Rekluzo, malpli videbla kaj preskaŭ
nekonata, tamen tute notinda : Rekluzo estis intima amiko de Kropotkin, anarĥiisto kaj geografo same kiel li, kaj ili — ĉar ambaŭ ekzilataj en Svislando — multon intersanĝis. Ambaŭ ateistoj, ili admiris Darvinon, kiu klarigas la kreadon de la mondo sen perado de iu Dio ; tamen ili ne sukcesis agnoski, ke la sola motoro de la biologia evoluo estas tiu akra konkuro (≪ Struggle for life ≫ : Lukto por ekzisto), kiu aperas eĉ en la titolo de la ĉefa verko
de Darvino. Pro moralaj kaj politikaj kialoj ambaŭ malkonsentis, ke bestoj same kiel homoj senĉese luktas ĉiuj kontraŭ ĉiuj. Ili precipe kontraŭstaris Herberton Spenceron, kiu uzas la eltrovojn de Darvino (≪ socia darvinismo ≫) por konkludi, ke kapitalismo estas natura (lia disĉiplo en
Francio estus nun Alain Minc). Rekluzo (en kelkaj paĝoj) kaj Kropotkin (en
Interhelpo, kiel faktoro de l’ evoluo, gravega verko eldonita en 1902) proponis
unuafoje Interhelpon, t.e. koopera kunagado inter individuoj, kiel alian forton
de la Evoluo. Ili donis multajn ekzemplojn pri interhelpo en la besta mondo, aparte la koloniajn sociojn de abeloj kaj de formikoj, kie individuoj ne reproduktiĝas sed laboras por iu Reĝino, kiu sola naskas ovojn : tio fakte embarasis Darvinon ĉar tie altruismo estas la regulo. Nur en 1960
la Scienco sukcesis matematike klarigi tiun paradokson ; kaj hodiaŭ la biologio
agnoskas, ke la Evoluo de la specioj kaj ankaŭ de la socioj rezultas samtempe de Konkuro kaj de Interhelpo.


Engaĝita geografo


La plurfaka, engaĝita vidpunkto de Rekluzo aspektis iom stranga por liaj samtempuloj ĉar li inversigis la perspektivon, disponigante al la popolo la geografion, kiu tiam estis fako freŝe naskita pro la peto de la regantoj kaj militistoj. Vidal de la Blache, la konservativa, agnoskita fondinto de la franca geografio (kiu publikigis siajn unuajn verkojn tuj post Rekluzo)
celis politikan pseŭdo-neŭtralecon kaj sciencisman objektivecon, kiuj estis
favorontaj la disvatigadon de liaj ideoj en la universitataj medioj. Siaflanke la
anarĥiisma komunisto Rekluzo plene akceptis sian partiecon kaj sian revolucian engaĝiĝon ; li ne plu konsideris la Homon kiel observanton, sed kiel la aganton de la transformado de la natura mondo, kies respondecon li devas porti.


Tiu ne tre kutima engaĝiĝo, kiu igis lin longe nefama, igas lin nun fama, ĉar nun estas malfacile ne agnoski, ke liaj timoj antaŭanoncis nian nunan mondostaton : la naturo regata de la homo, kaj la homo regata de la konkurado.


Tamen ĉar Rekluzo naskiĝis en plurinfana kunigita familio, li ne tiel vigle antaŭanoncis la naskiĝkontrolon, kiun li kritikis, taksante, ke la racia ekspluatado de la naturaj riĉaĵoj sufiĉas por satigi la mondajn bezonojn — liatempe tio eble povus esti prava, sed nun iĝas pli kaj pli malprava.


Homo kun konscienco


Filo de fervora pastoro, kiu rekonis nur sian konsciencon por juĝi inter Dio kaj li, Elizeo senĉese postulegis liberecon. Li enmetis ĝin en striktan sistemon de pensado kaj agado, kiu estigis lin iu laika sanktulo.


Al li ne sufiĉis la vortoj ; li estis vegeterano pro etiko en epoko, kiam oni ne
parolis pri la problemo de la rajtoj de la bestoj, eĉ en la revoluciaj medioj. Guvernisto en usona plantejo, li rifuzis ĝui la avantaĝojn de sia stato kaj kontraŭstaris sklavecon, poste edziĝis al kolora virino pro kontraŭrasisma konvinko. Dum la Pariza Komunumo li ekbatalis per la armiloj kaj estis kondamnita al punlaboro poste al ekzilo, kiun li propravole daŭrigis
ĝis la morto. Li publike subtenis la serion de anarĥiistaj atencoj je la fino de
la XIXa jarcento, kaj pro tio perdis la postenon de universitata profesoro, kiun
oni fine ĵus proponis al li en Belgio.


Resume li estis libera homo, aparte originala scienculo, tiom malorgojla kaj
tiom respektoplena de aliuloj, ke li restis longe malagnoskita ; kreinto de altracia, mirinde kohera kaj antaŭscianta pensosistemo ; honesta moralisto, kiu rifuzis iun ajn kompromison , kaj kiu preferis vivteni sin per sia plumo, ol propeti postenon : unuvorte li estis ekzakte la malo de karieristo.


Petro Ĵuventin,
Direktoro pri esplorado en CNRS
(Nacia Centro pri Scienca Esplorado),
esploristo pri Ekologio.


Aldona komento pri la enhavo :


≪ Pro moralaj kaj politikaj kialoj ambaŭ malkonsentis, ke bestoj
same kiel homoj senĉese luktas ĉiuj kontraŭ ĉiuj. ≫


Oni ja ofte kutimas tiel prezenti la vidpunkton de Kropotkin, sed sajnas ke la
realo estis iom alia. Kvankam li ja verkis Interhelpon por rebati al la tezoj de la
sociaj darvinistoj, li tion faris surbaze de konvinkoj, kiujn li akiris jam kvardek
jarojn pli frue, antaŭ sia politika radikaliĝo, okaze de esplormisio en Siberio. Tie la interindividua konkurenco estis multe malpli akra ol sub la tropikoj, kie Darvino mem kolektis la materialon por siaj studoj. Do, plej versajne la sciencaj observoj de Kropotkin (kongruaj kun aliaj verkoj tiutempe publikigitaj ruslingve, do plejparte nekonate de la okcidenta publiko) rolis en la formiĝo de liaj politikaj konvinkoj, kaj ne la malo (eĉ se li poste nekontesteble metis siajn sciencajn konojn je la servo de siaj ideoj).


Se vi scipovas la anglan, vi povas pli detale informiĝi pri tio ĉi ĉe :
http://www.marxists.org/subject/science/
essays/kropotkin.htm


… kaj se vi ne scipovas la anglan, aŭ/kaj ne disponas pri retaliro, vi same bone
povos informiĝi legante la eseon titolita Kropotkine n’etait pas cinoque en La foire aux dinosaures de Stephen Jay Gould, eld. Points, 1997


Vinko Markov

Elisée Reclus, Scientist and Conscientious Objector

Not an Ordinary Scientist

Elisée Reclus was an atypical scientist. Engels considered him as nothing more than a compiler; mainly because he believed libertarian communism was in opposition to Marxism, and on the other hand Reclus never proposed a new theory of his own. Its true that regarding man in the world Reclus preferred to reinterpret the latest knowledge and combined it with his libertarian principles  in order to integrate them into a philosophy of life and action. Because of this undogmatic approach he was neglected for a long time, his work has only recently received recognition from the academic community, although he had received gold medals from both the London and Paris geographical societies and had been famous during his life with over 30,000 pages published in the field of geography, including the first full treatise on physical geography.


In his department; geography, he is often seen as a pioneer of social geography, urban geography, geopolitics, and ecology of the landscape. In fact, he thought that in the history of societies humanity should be placed at the heart of geography (no one ever did this); that humanity was the chief actor in nature, and the physical world: this viewpoint, very much the heir to the Age of Enlightenment, very much anthropocentric, is currently very much reviving due to the uncontrolled power of our species on the planet. Elisée Reclus was less of an ecologist (ecological scientist) and more of a planet-conscious scientist; so one could consider him a pioneer of planetary-scale thinking on environmental protection, the defence of animals an the arrangement of nature.

Let us draw attention to another scientific contribution of Reclus, less visible and almost totally unknown, yet quite remarkable. Reclus was a close friend of Peter Kropotkin, an Anarchist and geographer just like him, and they - both exiled in Switzerland- exchanged much. Both atheists, they admired Darwin, who explained the creation of the world without the intercession of a God. However they did not agree that the only engine of biological evolution was fierce competition (struggle for life) which appears even in the title of Darwin's main work [On the Origin of species via Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life]. Due to moral and political reasons, both disagreed that humans and animals ceaselessly struggled in competition of everyone against everyone else. They were particularly opposed to Herbert Spencer, who used Darwin's work (Social Darwinism) to argue that capitalism was natural, his successor in France would be Alain Minc [Businessman and political advisor]. Reclus (in a few pages) and Kropotkin (in Mutual Aid as a factor of evolution, an important work published in 1902) proposed as Mutual Aid e.g. co-operative collaboration between individuals as another strength of evolution. They gave many examples of mutual aid within the animal world, especially the colonial societies of Bees and Ants. Creatures which don't mate with but work for a queen that alone lays the eggs: this embarrassed Darwin as altruism was the rule here. Only in 1960 has science successfully explained this paradox, and today biology acknowledges that the evolution of both species and societies is the result of competition and mutual aid.

Engaged Geographer

Reclus's multifaceted and engaged approach seemed a bit strange to his contemporaries because he gave geography to the people, when it was still a young department born at the request of governors and military. Vidal del Blache, the conservative and agnostic founder of French geography (who published his first works immediately after Reclus) aimed at political pseudo-neutrality and scientific objectivity that were favouring the spread of his ideas in the university circles. For its part, the anarchist communist Reclus fully accepted his partisanship and his revolutionary commitment; he no longer regarded Man as an observer, but as the agent of the transformation of the natural world, for which he must bear responsibility.

That not-so-usual engagement that made him long infamous makes him now famous, because now it’s hard not to acknowledge that his fears foreshadowed our current state of the world: man-dominated nature, and competition-ruled man.

However, because Recluse was born into a multi-child family, he did not so vigorously anticipate the birth control he criticized, believing that the rational exploitation of natural resources was enough to satisfy the world's needs - in his time this might be right, but now it is becoming more and more more wrong.

Man with a Conscience

The son of an ardent pastor who recognized only his conscience to judge between God and him, Elisée constantly demanded freedom. He placed it in a strict system of thought and action that made him a lay saint.

Words alone were not enough for him, he was an ethical vegetarian at a time when no one spoke about the rights of animals, even in revolutionary circles. A school governor on an American plantation, he refused to enjoy the benefits of this state of affairs and hated slavery, he married a woman of colour as a statement of anti-racist commitment. During the Paris Commune, he took up arms and was condemned to hard labour and then exile, which he voluntarily continued until his death. He publicly supported the Anarchist attacks at the end of 19th Century which cost him the post of university Professor that had just been granted to him in Belgium.

Basically he was a free man, especially an original scientist, so carefree and so respectful of others that he long remained unrecognised; creator of an altruistic, wonderfully coherent and preconceived thinking system, an honest moralist who refused any compromise, and who preferred to make a living by the pen: in other words the opposite of a career.   

Petro Ĵuventin,

Director of Research at CNRS

(National Centre of Scientific Reasearch)

researcher on ecology.

Additional Comment about the Contents

"Due to moral and political reasons, both disagreed that humans and animals ceaselessly struggled in competition of everyone against everyone else"

It is often customary to present Kropotkin's views in this way, but the reality seems to be a little different. Although he did write Mutual Aid to counter the theses of the social Darwinists, he did so on the basis of convictions he had already acquired forty years earlier, before his political radicalization, on the occasion of a research mission in Siberia. There the inter-individual competition was much less fierce than under the tropics, where Darwin himself collected the material for his studies. So, most likely Kropotkin's scientific observations (consistent with other works published in Russian at the time, so largely unknown to the Western public) played a role in the formation of his political convictions, and not the other way around (even if he later unquestionably put his scientific knowledge at the service of their ideas).

If you know English, you can read more detailed information about this here

http://www.marxists.org/subject/science/essays/kropotkin.htm

And if you do not know English and or don't have access to the internet, you can read the essay titled Kropotkine n’etait pas cinoque en La foire aux dinosaures  by Stephen Jay Gould published in 1997.

Vinko Markov


Translated into English by Reddebrek.




Wednesday, 26 May 2021

"Ne por medaloj mi batalis..." - "I did not fight for medals"

La originala artikolo estas el Stano 

En 1945 Artjom Skaĵutin havis nur 21 jarojn. Krome li jam havis sep klasojn de vilaĝa lernejo, nefinitan militlernejon, tri medalojn kaj du vundojn. Sian vivon li rememoris sen bedaŭroj kaj plendoj.


Kampara infanaĝo
Mi naskiĝis la 7-an de aprilo 1924 en la vilaĝo Turuŝeva, tiutempe ĝi apartenis al Ŝatrova kaj nun al Isetska distrikto. La gepatroj estis kamparanoj. La familio laŭ tiamaj kutimoj estis ordinara – 11 homoj, inkluzive sep infanojn. Ni havis bovinojn kaj ĉevalojn. Kiam komenciĝis kolektivigo, oni decidis malkulakigi nin. La brutojn, konstruaĵojn – ĉion oni forprenis por la kolĥozo “Aktivulo”.

La patro forveturis al Tjumeno kun sia pli aĝa fratino Maria por serĉi laboron kaj tiel nutri la familion, sed malsukcesis. Do li mortis sola ĉi tie. La fratino longan tempon veturadis kun lia kadavro sur ĉaro de unu tombejo al alia – neniu deziris akcepti lin. Finfine en la Parfjonov-tombejo oni lin sepultis. Poste mi serĉis lian tombon por starigi monumenton, sed senrezulte – en plej bona kazo oni starigis tiutempe lignan krucon sen nomo kaj ĉio ĉi malaperis rapide.

Kvar klasojn mi finis en mia vilaĝo kaj poste devis marŝi al la vilaĝo Mostovka. Ni venis tien lunde kaj revenis hejmen vendrede, loĝante dum tiu periodo en luataj domoj. Ni prenis kun ni platkukojn – tio estis nia manĝaĵo por semajno. Tiel mi finis sepjaran lernejon.

La unua batalo
Oni rekrutigis min la 12-an de aŭgusto 1942. En Tjumeno oni sendis min al loka militlernejo kiel estontan oficiron. Sed mi ne havis tempon por fini eĉ reduktitan kurson, oni sendis nin antaŭtempe al fronto. Unue oni prenis unu grupon, poste alian. Oni diris ke tio ne koncernos nin, ke plej bonaj lernantoj ricevos tempon por fini la kurson. Sed poste ankaŭ nin oni forprenis, donis al ni serĝentan rangon anstataŭ tiu de leŭtenanto kaj sendis al fronto. Tio okazis en marto 1943.

Mi trafis la 145-an regimenton de la 66-a pafista divizio – ĝi ĵus eliris Stalingradon por rearanĝo. En Voroneĵa provinco tio okazis kaj poste ni ekmarŝis antaŭen.


La unuan batalon mi partoprenis apud Kursko. Ĉio komenciĝis la 5-an de julio 1943. Unue ni okupis defendajn poziciojn, germanoj penis forĵeti nin de tie. La 12-an de julio ni komencis ofensivon apud Proĥorovko. Mi jam estis komandestro de grupo en plotono de kontraŭtankaj fusiloj.

Matene ni vekiĝis kaj vidis ke la suno brilis fortege. Nu, kiam komenciĝis tanka batalo ĉio ŝanĝiĝis. La suno ne plu videblis, ĉie estis nur fumonuboj, brulodoro tia ke eĉ spiri estis malfacile.

Ni okupis ravinon, fosis tranĉeon. Antaŭen oni sendis grupon de Ŝerman – ni konis unu la alian ekde la militlernejo. Komenciĝis bombardado kaj ĝi trafis ilin, li tuj pereis. Mi domaĝis lin, ja li estis bona bubo. Poste jam niaj artileriistoj faris preparan bombardon kaj ni komencis ofensivon, sed tuj alfrontis mitralpafadon kaj kuŝiĝis. Tio estis grandkalibra mitralo, kun kuglo 16 mm. Oni ordonis al mi likvidi ĝin. La ordonon mi plenumis kaj tiel ricevis la unuan medalon “Pro kuraĝo”.

En tiu tago ni antaŭeniĝis ĝis la vilaĝo Koĉetovka (Belgoroda provinco) kaj okupis ĝin. Ni setliĝis en iu dometo rande de la vilaĝo, petis mastrinon kuiri terpomojn por ni, donis al ŝi monon, tamen ŝi plu grumblis – evidente ŝi nemalbone vivis kun germanoj. En alia rando de la vilaĝo, ĉe lago haltis tankistoj. Kiam komenciĝis bombardado, ili preskaŭ ĉiuj pereis. Sed la niaj tamen daŭrigis ofensivon, pripafado estis tiom forta ke germanoj fuĝis en aŭtoj laŭ fervojo.

Mitralisto
La duan medalon “Pro kuraĝo” mi ricevis ankaŭ pro mitralisto, pro likvidita pafejo. Kiam ni transiris ravinon, mi ekvidis tiun germanon de proksime – li ankoraŭ estis viva, la kapo ĉe la tempio trafita, li ĝemis. Kaj mi ekkompatis lin. Kvankam li ĵus kontraŭ ni pafis, sed… Tiam venis leŭtenanto, nia rotestro kiu komandis stabon kaj diris: “Mortpafu! Finbatu lin!” Sed kion fari, mi estis ankoraŭ bubo 19 jarojn aĝa. “Mi ne finbatos lin!” mi diris. Nun mi komprenas ke pro neplenumo de la ordono mi povus trafi militan tribunalon. Sed en tiu momento la nervoj estis streĉitaj ĝis ekstreme.

Helpis ke apude estis terkabano de tiu mitralisto. La leŭtenanto enkuris tien kaj eliris kun manoj plenaj je silkaj vestoj – evidente germanoj preparis sin al lavado. Do li malatentis min por momento. Kaj tiam helpis al mi bubo el Krasnojarsko. Li estis ĉasisto, por li ĉio ĉi estis senprobleme. Li alkuris kaj finbatis tiun germanon el fusilo. Nun mi pensas foje ke eble tiu ulo povus saviĝi, vivi plu, sed en tiu tempo… Mi bone memoras tiun ĉi kazon.

Vundoj
Poste estis rutino – ĉiutage ni iris de unu batalo al alia, ja milito estas milito. Nur iom mi ne atingis Poltavon – mankis 20 km. Oni poste alinomis nian divizion je la 66-a Poltava gvardea ruĝstandarda divizio.

Tiutage ni ĵus ekiris kaj germanoj tuj rimarkis nin. Infanterio evidente mankis al ili, do ili komencis rekte pripafi nin el tankaj kanonoj. Mi nur ekvidis kiel ekkriis nia mitralisto kaj subite en la okuloj ĉio malheliĝis, sango superverŝis la okulojn. Splitaĵo eniris la kapon super la frunto. Ĝi estas tie ĝis nun, mi povas ĝin palpi. Kuracistoj diris ke se ĝi ne ĝenas min, prefere ĝin ne tuŝi. Nu ni haltis, buboj bandaĝis min. Unu semajnon mi restis en hospitalo kaj poste oni sendis min al rezerva regimento.

Ĉiutage venadis “aĉetantoj”- reprezentantoj de trupoj, kiuj serĉis soldatojn. Sed min oni longan tempon ne forlasis. Mi eĉ kverelis tiam kun komandestro, diris ke mi mem foriros al fronto. Finfine mi trafis oficiran lernoregimenton, kiu samtempe estis la fronta.

La duan fojon mi estis vundita en Voroŝilovgrada provinco – nun ĝi nomiĝas Luhanska kaj ofte aperas en novaĵoj. Mi estis vundita ĉe la kruro, sub la genuo, sed ne grave – kuglo trairis la muskolojn sen tuŝi la oston. Mi nur perdis multe da sango, la boto estis plena je ĝi.

Mi ekkuris tiam direkte al hospitalo kaj ekvidis – la niaj sterniĝis surtere. Rekrutoj, ankoraŭ en civilaj vestoj, ili eĉ ne havis tempon alivestiĝi en militan uniformon. Mi alkuris al ili: “Kial vi kuŝas? Germanoj batas nin kaj vi ĉi tie…” Ili silentas. Mi venis pli proksimen kaj ekvidis ke ili ĉiuj estas mortaj, jam mortigitaj.

Medalo de Georgo Ĵukov
La Venkotagon mi renkontis en hospitalo en Pollando. La vetero estis bona, sunoplena. Kiel mi eksciis pri la venko? Tuj estiĝis bruego – ĉiuj eksciis en unu momento.


Poste ni iris al Germanio, tie mi trafis militpolicon en Frankenbergo. La eta, pura, komforta urbeto. Mi memoras ke ni venis tien kaj oni renkontis nin per la vortoj: “Ni nenion preparis speciale, do jen kion ni havas ĉi-momente”. Mi rigardis – kaj tie estis ovoj, kazeo, acidkremo! Ni ja dum marŝi al Germanio malsatis iom kaj ĉi tie jen… Tie mi servis preskaŭ du jarojn. Ni evakuadis germanajn militkaptitojn, gardis la ordon.

Foje kaze de la Venkotago oni transportis nin al Berlino, vicigis sur placo. Paradon gvidis marŝalo Georgo Ĵukov. Mi malofte survestis la medalojn, do ankaŭ tiutage iris sen ili. Ĵukov haltis apud mi: “Kie estas viaj medaloj, gvardeano?” Mi diris: “Kamarado marŝalo de Soveta Unio, mi militis ne por medaloj – por la patrujo!” Kaj malantaŭ Ĵukov sekvantaro iris – generaloj, koloneloj. Li ridetis: “Bone vi respondas. Premiu lin!” Tiel mi ricevis la trian medalon “Pro kuraĝo”.

Laborista vivo
Poste oni komencis po unuope voki “maljunulojn” [tradicia nomo de malnovaj soldatoj en la sovetia kaj rusia armeo] kaj prepari ilin por forsendo. Mi maltrankviliĝis, aliris majoron – ja kial oni ne vokas min? Li diris: “Atendu iom, poste vi dankos min!” Kaj vere estis tiel – ja tiujn ulojn oni sendis al la milito kontraŭ Japanio. Mi restis en Germanio.

En 1947 mi finfine malmobiliziĝis kaj revenis al mia vilaĝo. Ioman tempon mi laboris kiel inspektoro pri aĉetado de lakto en vilaĝo Isetskoje kaj en 1953 mi transloĝiĝis al Tjumeno. Mi edziĝis al samvilaĝanino kaj ĝis nun ni estas kune. Poste estis laboro, la tutan vivon mi estis laboristo. Mi ricevis apartamenton en kvinetaĝa domo kaj ĉi tie mi loĝas ĝis nun.


En la 1960-aj jaroj mi dungiĝis en TjumenNIIgiprogazo – mi laboris tie en lignaĵejo ĝis 1997. Veteranoj tiutempe en la instituto ankoraŭ haveblis, sed malmulte – ĉirkaŭ 15 homoj. En la Venkotago oni gratulis nin kaj regalis. Nun mi restas la lasta.

P.S. Mi interparolis kun Artjom Skaĵutin en februaro 2015 en lia hejmo, ĉar li jam estis tro malforta por iri eksteren. La 15-an de oktobro 2015 li mortis.



"I did not fight for medals"

In 1945 Artyom Skajutin was only 21 years old. In addition to passing through seven grades at a village school, an unfinished course at military school, he had three medals and two wounds. He remembers his life without regrets or complaints.

Peasant Youth

I was born on the 7th of April 1924, in the village of Turusheva, at the time it belonged to Shatrova and now it is in the Isetska district. My parents were peasants. The family lived according to the ordinary customs of the time - 11 people, including seven children. We had cows and horses. When the collectivisation policy began they decided to de-kulakise us. The cattle, buildings, everything was taken away and given to the "Activist" Kolkhoz.

Father travelled to Tyumen with my older sister Maria to look for work and feed the family, but they didn't succeed. So he died there alone. For a long time my sister travelled from graveyard to graveyard with his body on a cart - No one wanted to accept him. Finally, in Parfyonov a cemetery buried him.  Later, I searched for his grave or burial marker, but without success. In those days the best case was a wooden cross without a name, everything was quickly forgotten.

I passed four grades in my own village and after that I had to walk to the village of Mostovka. We went there on Monday and returned home on the Friday, in the week we stayed at confiscated houses. We took with us flat cakes, that was our food for the week, this was how I finished my seventh grade in school.

The first Battle

I was recruited on the 12th of August 1942. In Tyumen they sent me to a local military academy for future officers. But I didn't have enough time to even complete the reduced course, before long they had sent us to the front. First they sent away one group then later, another. They that should not concern us, as the best students would be given enough time to finish the course. But soon we were also deployed, given Sergeants ranks instead of the promised Lieutenancy and went to the frontlines. That happened in March 1943. 

I joined the 145 Regiment of the 66th rifle division - it had just left Stalingrad for reorganisation. This was being done in the Voronezh Oblast, and after that we began to advance.

The first battle I participated in was at Kursk. It all started on the 5th of July 1943. At first we occupied defensive positions, while the Germans tried to force us out of them. 12th of July, we began offensive operations near Prokhorovka. I was already a group commander in a platoon of anti-tank riflemen. 

In the morning when we awoke we saw the sun shining very brightly. When the tank battle began that all changed. The sun was no longer visible, everywhere there was only smoke and fumes, the smell of burning made even breathing difficult.

We occupied a valley and dug a trench. A group of Sherman tanks(1) were sent forward, I knew one of the men in that unit, we had met at the military academy. When the bombardment began they were hit and he perished immediately. I felt sorry for him, he was a good boy. Immediately after our artillery had finished its preparatory bombardment we launched an offensive but quickly ran into a machine gun post and had to lay down. That was a high calibre machine gun, with 16 mm bullets. I was ordered to destroy it, fulfilling that order was what earned me the firs medal "for courage".

In that day we advanced as far as the village of Kochetovka (Belgorod Oblast) and occupied it. We settled into some cottages at the edge of the village, and asked the mistress of the house to cook potato's for us, which we paid for, however she kept grumbling, evidently she had gotten along well with the Germans. The tank crews halted on the other side of the village by the lake. When a bombardment started nearly all of them were killed. But we continued to advance, our shooting was so heavy that the Germans fled in cars to the railway.

Machine Gunner

The second medal "for courage" I also received thanks to a machine gunner, due to an execution. When we were crossing through a valley, I spotted a nearby German. He was still alive but was hit in the temple, he sighed. I felt sorry for him. Even though he had been shooting at us, but then a Lieutenant arrived, he was in charge of our staff, he said: "shoot him! Finish him!" but what to do, I was still a boy, 19 years old. "I will not kill him!" I said. Now I understand that for not obeying that order I could have been sent to a military tribunal.  But in that moment my nerves were stretched to their extreme limit.

It helped that the machine gunner had a hut nearby. The Lieutenant ran in and came out with his hands full of silk clothes - apparently the Germans had been preparing to wash. So he forgot me for a moment. And then a boy from Krasnoyarsk helped me. He was a Cossack, for him nothing was a problem. He ran up and shot the German with his rifle. Now I think sometimes that that guy could have been saved, live on, but at the time,... I remember this case well. 

Wounds

Later, everything was routine, we went from one battle to the next, war certainly is war. I didn't reach Poltava for awhile, it was 20 km away. Later they renamed our division to the 66th Guards Rifle Division, and awarded the honourable name Poltava and given the Order of the Red Banner(2). 

We had just sett off when the Germans almost immediately noticed us. They were clearly lacking in infantry so fired upon us with tank cannons. I had only just seen them and shouted to the machine gunner when suddenly my eyes went dark, blood filled my eyes. A splinter hit the top of my forehead. It is still there, I can still feel it. Doctors say that if it doesn't bother me I should leave it alone and not touch it. When we halted some boys bandaged me, I rested for a week in a hospital and was then sent to reserve unit.

"Buyers" came everyday, representatives of units looking for soldiers. But I was not abandoned for a long time. I even quarrelled with a commander saying I would go back to the front myself. Eventually I joined an officer cadet regiment that was at the front. 

I was wounded for the second time at Voroshilovgrad - now called Luhansk Oblast and often appears in the news(3)-  I was wounded in the leg, beneath the knee, but not seriously, the bullet travelled through the muscle without touching the bone. I just lost a lot of blood, the boot was full of it.

I ran straight for the hospital and saw our soldiers lying about the ground. Recruits, still in civilian clothes, they did not even have time to change into their military uniforms. I called out to them "Why are lying about? The Germans are hitting us and you're here"... they were silent. I got closer and started to see that they were all dead, already killed.

Medal from Georgy Zhukov

I was in a hospital in Poland when Victory day arrived. The weather was good, full of sunshine. How did I learn of the victory? There was commotion at once, every one found out at the same moment. 

Later we were sent to Germany, there I met the military police of Frankenberg. The small clean, comfortable city. I remember that we arrived there and were met with the words "We have prepared nothing special, so here's what we have right now". I looked- and there was eggs, curd, sour cream! and we were a little hungry on the march to Germany. I served there for nearly two years. We evacuated German war prisoners and kept order.

Sometimes on Victory Day we were transferred to Berlin, and ranked in the square. For a parade led by Marshal Zhukov. I rarely wore my medals, so on that day I was without them. Zhukov halted in front of me: "Where are your medals Guardsman?" I said, "Comrade Marshal, I did not fight for medals, but for the fatherland!" and behind Zhukov his followers came - Generals, Colonels. He smiled "You answer well, reward him!" that was how I received the third medal "for courage".

Working Life

Then they began calling us "Old ones" [traditional for soldiers in the Soviet and Russian armies] and prepared us for demobilisation. I was unhappy with the Major and wanted to know why he would not call for me? He said: "Wait a little, later you will thank me!" and he was correct - the men he called up were sent to the war against Japan. I remained in Germany.

In 1947 I was finally demobilised and returned to my village. For some time I worked as a milk purchasing inspector in the village Isetskoye, and in 1953 I moved to Tyumen. I married a woman from the village and we are still together. Afterwards there was more work, I have been a worker my whole life. I got an apartment in a five storey house and still live there.

In the 1960s I was hired at TyumenNIIgiprogas (4) - I worked there in a carpentry until 1997. There were still some veterans at the institute, but few, about 15 people. On Victory Day we were congratulated and treated. Now I am the last.   

P.S. I spoke with Artyom Skajutin in February 2015 in his home, because he was already too weak to go outside. He died, on the 15th of October 2015.

Translated into English by Reddebrek.

________________________________________
1: I initially thought this was a case of mistaken memory since as far as I was aware Sherman tanks were delivered as part of lend lease in 1944, when this battle took place in July 1943. However after looking it up and asking for advice I've learnt that referred to the 76mm Sherman tank, while small numbers of 75mm Sherman and other American tanks like the M3 Lee were sent in small numbers to the Soviet Union via British convoys as early as 1942, and one person showed a detailed document on the subject of Sherman's in the USSR that had this passage

"The use of M4A2 tanks on the North Caucasus Front in the winter and spring of 1943 was rather rare. The first real use of M4A2 tanks in combat was in the summer of 1943 during the Battle of Kursk. The only unit with these tanks was the aforementioned 229th Tank Regiment. It is usually stated that it fought as a part of the 48th Army, but that is not the case. By early July the regiment was included into the 13th Army, which fought in the north of the salient. The regiment was supposed to support the 148th Rifle Division, but in practice ended up supporting its neighbour, the 74th Rifle Division. The regiment did not take part in the battle for Ponyri, remaining in reserve. The regiment lost 14 tanks burned and 17 knocked out between July 15th and 18th with 117 men lost. The report stated that tanks were chiefly lost after being hit with HEAT shells, which caused ammunition detonation that tore off the tanks' turrets."

The British Churchill tank also saw action in the battle.

2: The Ukrainian 22nd Mechanised Brigade traces its origins to this division.

3: I think this is a reference to the pro-Russian separatist movements in Ukraine of which Luhansk is at the frontline with insurgents controlling large parts of it. 

4: A division of Gasprom.

Search This Blog

 
#blog-pager { display: block !important; float: none!important; } .blog-pager-older-link, .home-link, .blog-pager-newer-link { background-color: #FFFFFF!important; }